พรรณทิพา's profileพรรณทิพา's spacePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
พรรณทิพา's space |
|||||||||
|
There are no categories in use.
|
No folders have been shared yet.
November 07 SoMeTiMeบางที ก็เหมือนว่าจะทำใจได้
แต่บางที ก็เหมือนว่ายังเหมือนเดิม บางที ก็ทำเป็นสนุกสนาน ร่าเริง
แต่บางที พอมาอยุ่คนเดียวก็รู้สึกเหงาๆๆ เงียบๆๆ บางที ก็คิดว่ายอมรับได้แล้ว
แต่บางที ก็คิดว่า ทำไมมันจะต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ บางที ว่าจะไม่คิดถึง ไม่นึกถึง ไม่สนใจแล้ว
แต่บางที ก็ยังเฝ้าคิดแต่เรี่องเดิมๆๆ บางที ก็คิดว่าตัวเองลืมได้
แต่บางที ก็คิดว่าคงจะต้องจำไปตลอดชีวิต บางที ก็คิดว่าเป็นอย่างนี้ก็ดีแล้วล่ะ
แต่บางที ก็แอบคิดเข้าข้างตัวเองว่า สักวันหนึ่ง จะกลับไปเป็นอย่างเดิมได้ บางที ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องทำกันอย่างนี้ด้วย
แต่บางที ก็ไม่อยากนึกต่อว่าอะไรเลย บางที ก็อยากจะปล่อยให้เป็นไปอย่างนี้
แต่บางที ก็อยากจะถามให้รู้เรื่องเข้าใจไปเลย
บางที ก็อยากจะเจอ อยากจะเห็นเป็นครั้งสุดท้าย อยากจะมีคำร่ำลา
แต่บางที ก็ห่างหายกันไปอย่างนี้ก็ดีแล้วล่ะ บางที ก็คิดว่า เห็นไหมละ สุดท้ายก็เป็นอย่างที่เคยกลัวเอาไว้
แต่บางที ก็คิดว่า มันเป็นครั้งหนึ่งของชีวิต บางที ก็คิด ดีใจว่า ครั้งหนึ่งเราก็เคยมีความรักแบบนี้เหมือนกับคนอื่นๆๆ
แต่บางที ก็คิดว่า รักไม่เป็นหรือไม่ต้องรักใคร ดีกว่า อกหักซะอีก
บางที ก็คิดว่า อยากเริ่มใหม่ เปิดใจ
แต่บางที ก็กลัวว่าจะต้องเจ็บอีก บางที ก็ไม่อยากสนใจ เป็นอย่างนี้ก็เป็นไปเถอะ
แต่บางที ก็ยังเกิดคำถามอยุ่ในใจตลอดเวลา บางที ก็อยากจะลืมๆๆๆ ไม่ต้องนึกถึงสิ่งที่ผ่านมา
แต่บางที เพียงแค่หลับตาลง ก็เห็นแต่ภาพเดิมๆๆ ทั้งนั้น บางที อยากจะไปในที่ที่ชอบไป ที่อยากไปอีก
แต่บางที ก็กลัวว่าจะทำใจรับไม่ได้ บางที ก็คิดว่าอยากเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่ ให้เข้มแข็ง ไม่อ่อนแอ
แต่บางที ก้รุ้สึกว่า ตัวเองทำไม่ได้เลย บางที ฉันอาจจะทำได้มากกว่าที่เป็นอยู่นี้
แต่บางที คงเป็นเพราะฉันไม่ได้ทำอะไรเลยยยย ก็เลยทำให้ฉันยังคงอยุ่ในสภาพอย่างนี้อยู่ ToT
November 01 ไปชุมพรมาแน่ะ^^วันนี้ วันที่1 เดือน 11 แล้วอ่ะ
เหลืออีกแค่เดือนเดียวเองนะเนี่ย เร็วชะมัดเลยอ่ะ
อ๋า....
เรื่องที่น่าจดจำ ในเดือนที่ผ่านมานี้(ตุลาคม) ก็พอจะมีบ้างน้าเนี่ย
เพราะว่าปิดเทอมนี้ ได้ไปเที่ยวด้วย
ไปชุมพรมาน่ะ
มันเป็นโครงการของพรรคประชาธิปัตย์ "โครงการประชาธิปไตยนอกตำรา"
ก็จัดให้ไปที่ชุมพร เป็นเวลา 3 วัน 2 คืน
สำหรับเราแล้ว ก็ถือว่าเป็นโอกาสที่ดีมากๆๆ เลย เพราะได้ไปถึงที่ชุมพร
แล้วก็ดูๆๆ ใน schudual แล้วก็ถือว่าดีๆๆ อยู่ น่าสนๆๆ
ก็เลยตัดสินใจไป ^^
วันแรก
ที่จริง ตามตารางเดิม จะได้ไปที่รัฐสภาด้วยล่ะ แต่ด้วยเหตุการณ์บ้านเมือง ก็เลยอด!!
เค้าก็เลยให้ทำกิจกรรมอยู่ที่พรรค
แล้วก็ออกเดินทางไปชุมพรเร็วขึ้น
ไปถึงที่โรงแรม ก็ประมาณ 3 ทุ่ม
ระหว่างทางก็เล่นเกม มีแวะทานข้าวที่ไหนไม่รู้ จำไม่ได้
ที่โรงแรม ก็...นะ
เพราะทีแรกก่อนไปก็ได้หาข้อมูลมาบ้าง แล้วพบว่า มันมีเรื่องไม่ค่อยดีเกิดขึ้น
ก็เลยกลัวๆๆๆ กัน ก่อนจะนอนก็เลยต้องตรวจตราดูให้ดีๆๆ
ซึ่งก็ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดีแล้วๆๆล่ะ
วันที่สอง
ก็ตื่นเช้ามา ทานข้าว ทำกิจกรรมที่โรงแรมก่อน มีเล่นเกม
แล้วก็ให้นั่งฟังๆๆๆ เกี่ยวกับการบริหารงาน อบจ.ชุมพร มีคนมากมายๆๆๆ
จากนั้นก็ให้เดินทางไปที่ "หมู่เกาะรังนก" หรือชื่อจริงๆๆว่า "เกาะลังกาจิว"
โดยให้ นั่งรถไปที่ท่าเรือ อบจ. ลงเรือใหญ่ออกสู่ปากอ่าว (โอ้ววววว!!!)
ก็นั่งไปเรื่อยๆๆ ประมาณชั่วโมงนึง พอถึงเกาะแล้วก็ให้ลงเรือเล็ก เพื่อจะได้เข้าไปที่เกาะได้
ระหว่างทางก็วิวสวยมากกกกกก
ลมพัดดด อากาศดี้ดี
ว้าววววว
อยู่ที่เกาะ ก็ให้ทานข้าว
ไปดูรังของนก... ซึ่งก็ ไม่เห็นอะไรเลย มันเป็นโพรงสูงๆๆๆๆ ขึ้นไป มีดมาก เหม็นๆๆ ด้วย
เราก็เดินไปดู แต่ตอนขากลับออกมา ดันจับกบ ก็เลยได้แผลกลับมา แต่ไม่เป็นไรมากหรอ เล็กๆๆน้อยๆๆ
อิอิ เพราะเจ็บครั้งนี้ คนที่ทำแผลให้นั้น อิอิ...^^
แล้วเราก็ไปเล่นน้ำทะเล แผลอะไรไม่สนใจแระ อิอิ
ก็เล่นๆๆ ว่ายน้ำๆๆ (รู้ตัวเลยว่าไม่ได้ออกกำลังกายเล้ยยย)
จากนั้นก็ ให้กลับ ก็ขึ้นเรือเล็ก มาต่อเรือใหญ่ นั่งเป่าลมให้ตัวแห้ง แล้วก็กลับมาถึงท่าเรือ ก็ขึ้นรถกลับ รร.
อาบน้ำ แต่งตัวใหม่
รวมตัวกันที่ห้องประชุม มีกิจกรรมนิดนึง ว้าวๆๆๆๆ
แล้วก็ประมาณทุ่มนึงก็ให้ไปทานข้าวเย็น งิงิ
ก็เดินทางไปทานกันที่ท่าเรือ อบจ.นั่นเอง
ว้าวๆๆๆ
ก็นั่งกินๆๆๆ กัน มีร้องเพลง แต่พวกเราก็ไม่สนใจแระ นั่งกินๆๆ อย่างเดียว ^^
จากนั้น
ก็มีคุณบุญยอด สุขถิ่นไทย มาพูด
ก็เล่าเรื่อง เล่นเกม และแจกประกาศนียบัตรให้กับทุกๆๆ คน
แล้วก็ถ่ายรูปๆๆๆ
บนเวที ก็ให้ร้องคาราโอเกะกัน ร้องๆๆ เต้นๆๆๆ
ว้าววว
แล้วก็กลับมาที่ รร. นอน
วันที่สาม
ก็ออกเดินทางไปที่ "อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะชุมพร"
ไปปลูกป่าชายเลนกันนน
เราก็ได้ปลูกๆๆๆ
แต่ไม่กล้าลงไปลึกมากหรอกนะ กลัวเหมือนกันอ่ะ
มันเป็นโคลนๆๆอ่ะ
พอปลูกเสร็จก็ให้มาฟังบรรยาย แล้วก็ไปเดินดูป่าชายเลน
มีสะพานทางเดิน ที่เค้าทำเอาไว้ให้
อิอิ เราก็เดินไปๆๆๆ กะ...ด้วย ^^
ถ่ายรูปๆๆ กันน่ะ
ได้เดินสะพานแขวนด้วย ว้าว หวาดเสียว
เสร็จแล้วก็ไปทานข้าว
ถ่ายรูปรวม แล้วก็เดินทางกลับ
มีแวะระหว่างทาง ให้ทานข้าว กะซื้อของฝาก
เราก็ซื้อหนมหม้อแกงมา ไม่หร่อยเล้ยยยย
กลับมาถึงที่พรรคก็ประมาณ 3 ทุ่ม
แล้วก็นั่งรถแท็กซึ่กลับมาบ้าน
เฮ้อออออ
กลับมาแล้วดำอ่ะ
งิงิ เด๋วคนอื่นเค้าไม่รุ้ว่าเราไปทะเลมาไง แงะๆๆ
นอกจากนี้ก็ยังมีรายละเอียดเล็กๆๆน้อยๆๆ อีก เอาไว้เล่าวันหลัง
ว้าวววว
ถือว่าเป็นความทรงจำทีดีมั่กๆๆๆ ทีเดียว
ดีแล้วที่ไปอ่ะ
ดีใจนะ
แล้วก็คิดถึงทุกๆๆคนด้วยล่ะ
โดยเฉพาะ... ด้วย
ว้าวๆๆๆๆ
October 19 ชีวิตมันต้องเดินต่อไป (อ่ะ)วันนี้อ่ะนะ ไม่ได้คิดเลยอ่ะว่าต้องเป็นแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น เรามันอ่อนแอว่ะ เมื่อไหร่จะหายฟระเนี่ย
แต่ก็นะ ก็ถือว่าเป็นกำลังใจดีๆๆ ที่อาจเรียกได้ว่าไม่อาจหาได้จากที่สังคมอื่นๆ เลย
รู้นะว่า จริงๆๆ แล้วอ่ะสังคมหรือโลกภายนอกเนี่ยมันโหดร้าย เรามันก็เป็นแค่เด็กเพิ่งโต
การได้มาอยู่ในสังคมที่ดี มีพี่ๆๆ ที่ดี คอยให้แนวคิด แง่คิด กำลังใจ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน หรือเรื่องการดำเนินชีวิต ความคิดดีๆๆๆ มากมาย
จริงๆๆ แล้วนะ ทุกๆๆคำถามที่อยู่ในใจ เราเองก็มีคำตอบอยู่แล้วล่ะ
แต่ว่า มันก็ยังไม่ยอมเคลียร์ ยังไม่ยอมเข้าใจ ยังไม่ตัดใจซะที
ทำให้รู้สึกว่า ทุกๆๆๆ อย่างมันยังค้างคาอยู่ ทำให้รู้สึกว่าไม่สามารถเริ่ม ทำอะไรใหม่ๆ ได้เลย
มันรู้สึกยังไงไม่รู้ ชีวิตมันดูเหงาๆๆ เศร้าๆๆ น่าเบื่อๆๆ ไม่สนุกสนาน ร่าเริงได้เหมือนเมื่อก่อน
ทั้งๆๆที่ เป็นอย่างนี้ ก็เหมือนกับทำตัวเอง เค้าก็ไม่ได้มาเห็นมาเข้าใจ มารับรุ้อารายเราเลย หรอกนะ
ยิ่งเป็นการทำร้ายตั้วเอง ทำลายเวลาที่มีค่า ทำให้เวลาผ่านไปๆๆ โดยเสียเปล่า ไม่มีประโยชน์อะไรเกิดขึ้นมาเลย
พี่เอ๋ ก็บอกว่า ให้ถามตัวเองดูว่า "จะเป็นอย่างนี้อีกนานแค่ไหน"
พี่หญิงเองก็พูดเหมือนรู้ เหมือนดูออกว่ามีอะไรเกิดขึ้น (เค้าก็บอกว่าเพราะเค้าก็เคยผ่านมาแล้ว ผ่านช่วงเวลาอย่างเรามาแล้ว)
พี่หญิงบอกว่า เราต้องรู้จักเพิ่มมูลค่าให้ตัวเอง ทำตัวเองให้มีค่า เมื่อมีความสำเร็จแล้วทุกอย่างก็จะเข้ามาหาเราเอง
อย่าได้ไปเสียเวลากับเรื่องอะไรที่มันผ่านไปแล้วเลย
อย่าไปจมกับเรื่องที่ทำให้เรารู้สึกไม่ดี
อย่าไปอยู่กับความคิด ที่จะดึงกำลังใจตัวเอง ต้องรู้จึกวิธีสร้างกำลังใจด้วยต้วเองให้เป็น (อ่านหนังสีอ ทำอะไรที่มันสร้างสรรค์ หาแนวคิดดีๆๆ ให้ตัวเอง)
ถึงเวลาแล้วนะ ที่จะต้องเรียกพลังกลับคืนมา
เราต้องรู้จักดึงตัวเองกลับคืนมา
ถ้าเรายังปล่อยให้เปนอยู่แบบนี้ ต่อไปๆๆ เรื่อยๆๆ
จะเป็นผลร้ายกะตัวเองมากขึ้นๆๆ จะทำให้ตัวเองเฉื่อยๆๆๆๆ แล้วต่อไปมันจะยากขึ้นๆๆ ที่จะกลับมาเรียกพลังคืน
แล้วก็ว่า ให้แผ่เมตตา จะได้มีจิตใจที่สบายขึ้น
จะได้ไม่เบียดเบียนกัน ((จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด อย่าได้เบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย))
อ่อ แล้วก็เรื่องว่า ต้องรู้จัก การลำดับความสำคัญ
ต้องรู้ว่า อะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุดของเรา สิ่งที่เราต้องทำ งานที่สำคัญและจำเป็นต่อชีวิต คืออะไร
ต้องตอบตัวเองให้ได้ว่า สิ่งสำคัญนั้น คืออะไร
ต้องรู้ว่าเป้าหมายชีวิตเรา คืออะไร
ต้องรู้ว่าคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตเราคือใคร ((ป่ะป๊า ม่ะม๊า))
ต้องรู้ว่า ที่เราเป็นเราได้อย่างทุกวันนี้ได้เพราะใคร ที่เราได้มีโอกาสเรียนสูงๆๆ
มีโอกาสอยู่อย่างนี้ มีบ้านอยู่ ไม่ต้องไปนอนใต้สะพาน ก็เพราะมีคนคู่นึงที่เค้ายอมเหนื่อย ยอมเสียสละเพื่อเรา
แม้ว่าจะไม่ได้สบายอะไรมาก แต่ก้เรียกได้ว่าไม่ต้องลำบาก แต่เราเองกลับไปให้ความสำคัญกับสิ่งอื่นซะมากกว่า
เราต้องตอบตัวเองให้ได้ว่า งานนี้ที่เราจะทำนั้น เราจะทำไปเพื่ออะไร เป้าหมายของเราคือ??
เพราะถ้าเรายังไม่สามารถตอบตัวเองได้ เราก็คงไม่สามารถไปบอกใคร ได้ว่าเพราะอะไรเราถึงเรียกงานนี้
แล้วจะมีเหตุอะไร จำเปนที่คนอื่นจะมาฟังเรา เมื่อเราเองก็ยังไม่รู้ตัวเองเลยย
กลับบ้านมาแล้ว มาคิดๆๆ ดู (ที่จริงก็คิดมาตั้งนานแล้วแต่ก็นะ)
เราก็รู้อ่ะ ว่าวันเวลาผ่านไปๆๆๆ เร็วมากๆๆ นี่ก็ปี 3 เข้าไปแล้ว อีกไม่เท่าไร เดี๋ยวก็จบ ก้ต้องทำงาน
ถ้ายังมัวมาจมกับเรื่องในอดีต ยังจมอยู่กับภาพเดิมๆๆ แล้วเมื่อไรอ่ะ ที่เราจะก้าวไปข้างหน้าได้ซะที
เรารุ้ว่า เราจะต้องทำอะไรซักอย่างแล้วล่ะนะ
เรารู้ว่า ถึงแม้ว่าเราไม่พูด คนอื่นไม่ได้ถาม แต่ก็มีสายตาที่มองมาอยู่
มองดูว่า เราเป็นยังไง เราทำอะไรไปถึงไหนแล้ว คนอื่นเค้าก็มองนะว่าเราก็มีศักยภาพ มีความสามารถ
แล้วถ้าเรายังเป็นอย่างนี้อยุ่อีก มันก็คงไม่ดีแน่ๆๆ
แต่บางที เราก็รู้สึกกลัวนะ รู้สึกเจ็บ รู้สึกทำใจไม่ได้
นานแล้วนะ ที่จริงก็อยากจะร้องไห้ออกมาแต่ก็ร้องไม่ออก
จนมาวันนี้ มันเหมือนโดนสะกิด แค่นิดเดียวเองนะ
แต่ว่านะ ถ้ามันคือวันนี้แล้ว ก็น่าจะให้มันเป็นวันสุดท้ายได้แล้ว
แล้ววันพรุ่งนี้ก็คือ วันที่เราจะเริ่มใหม่ เริ่มทำในสิ่งที่ต้องทำ ลุยให้เต็มที่ ซะทีนึง
กลับไปทำงานใหม่ ลุยใหม่ เนอะ!!!
ชีวิตของเรานะ อนาคตของครอบครัวเรา ชีวิตของป๊ากะม๊านะ มันยิ่งใหญ่มากนะ สำคัญที่สุดไม่แพ้อะไรๆๆเลยนะ
ทุกอย่าง มันอยู่ในมือเรานะ
ถ้ายังปล่อยให้เวลาผ่านไปๆๆ แล้วเกิดว่า มีอะไรเกิดขึ้นมา สิ่งที่เหนือความคาดคิด แล้วเราจะทำยังไง
เลิกซะทีเถอะนะ เลิกที่จะเป็นอย่างนี้
แล้วก็
เริ่มซะทีเถอะนะ เริ่มทำอะไรซักอย่างที่ควรจะต้องทำมัน
เริ่มซะนะเก๋ นะ
สู้ ๆๆๆๆๆ เน้ออออ
October 11 The first writting!!!เง้ออออ ในที่สุดก็ได้มาเขียนไว้ได้ เหออๆๆ
แต่เอาเข้าจริง ๆ ก็ไม่รุ้ว่าจะเขียนอะไรดี
ก็รุ้ว่าการจดบันทึกเป็นสิ่งที่ดี เพราะว่าสมองของคนเราไม่อาจจดจำทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ได้ทั้งหมด
การเขียนจะเป็นสิ่งที่ช่วยเตือนความจำ และเป็นเครื่องช่วยจำให้เราด้วย
เพราะเมื่อเวลาผ่านไปๆๆ แล้วเราได้กลับมาอ่านในสิ่งที่เราได้เขียนเอาไว้ ก็จะทำให้เรานึกถึงภาพเหตุการณ์ในอดีตได้ นั่นเอง
แต่เด๋วนี้ ก็ทันสมัยไม่ต้องเขียน -- แต่ใช้พิมพ์เอา เหอๆๆ
ถือซะว่าเป็นเป็นการฝึกหัดการพิมพ์ไปในต้วด้วยก็แล้วกันเนอะ อิอิ
ตอนนี้ ปิดเทอม อยู่ ก็ดูเหมือนจะว่างๆๆ อ่ะนะ แต่ที่จริงอ่ะก็ไม่ได้ว่างหรอก แต่เป็นการที่ไม่ยอมทำอะไรเสียมากกว่า ---อย่างนี้นี่ไม่ดีเลยยย
ตอนนี้คิดอยู่ 2-3 เรื่อง (มีแต่เรื่องไร้สาระ))
เรื่องแรก เพื่อนชวนไปไหว้พระ อืมมม
ไปเดินๆๆ แบบที่เคยทำบ่อยๆๆ เมื่อตอนเรียนมัธยม (ไม่กี่ปีนี้เองน้า)
อยากไปๆๆๆอยากให้ถึงไวๆๆ
จะได้เจอเพื่อนๆๆ จะได้ไปไหว้พระ จะได้ไปเดินเที่ยวเล่น ให้สบายอกสบายใจ จะได้กลับไปเป็นเด็กน้อยเหมือนสมัยมัธยม
ขอให้ฝนอย่าตกเลยยยยย สาธุ!!!
อ้อออ แล้วก็ อย่าได้มีอะไรผิดพลาดเลยน้า
เรื่องที่สอง เป็นเรื่องไปเที่ยวอีกเหมือนกัน
เหอๆๆ มีโครงการไปเที่ยวชุมพร แต่ดูเหมือนว่าไม่มีใครจะไปเป็นเพื่อนเลยยยยยย
เศร้า!!!
อยากไปอ่ะ เพราะเห็นว่ามีให้ปลูกป่าชายเลนด้วย อยากทำๆๆๆ
อยากไปเที่ยว อยากไปในที่ที่ไม่เคยไป อยากไปให้ไกลๆๆๆ จากที่เป็นอยู่
ไปเปลี่ยนบรรยากาศ เผื่ออะไรๆๆ มันจะดีขึ้นบ้างง
เรื่องที่สาม เรื่องไปเวิร์ก เหอๆๆๆ
อะไรก็ไม่รุ้
ทั้งตัวเอง ทั้งเพื่อน
พูดอะไรม่ายออก บอกไม่ถูก
ใจก็อยากไป แต่สภาพไม่รู้ ได้ป่าว
น่าจะเจียมตัวเสียแต่แรก นะเราเนี่ย!!!
|
||||||||
|
|
